Mijn verhaal

Ik help mensen hun verhaal vertellen. Het wordt tijd dat ik het zelf doe.

Het leven is een mop

Ik zit in een transitieperiode in mijn leven. In december is een grote klant weggevallen die me financiële stabiliteit gaf. Enkele weken later is mijn relatie op de klippen gelopen na vijf jaar. Dat is veel. Heel veel in één keer. Het voelt alsof de grond van onder mij is weggetrokken. Aan de andere kant heb ik ontdekt dat er een expertise bestaat die op mijn lijf is geschreven: storytelling. Een mengeling van drie passies die opeens onder één naam passen: creativiteit, communicatiestrategie en psychologie. Een specialisatie die ik de laatste vijftien jaar heb opgebouwd via radio, reizen, therapie, marketing, podcasts en schrijven.

Op privévlak is mijn leven aan diggelen geslagen. Op professioneel vlak heb ik een helderheid gevonden die ik al lang miste. Vorige week werd een klant emotioneel bij het lezen van een brand narrative die ik voor haar had geschreven. “Merci merci merci hiervoor.” Een andere klant vroeg ik waarom ze voor mij hadden gekozen. "Omdat jij je specialiseert in dat verhalende aspect." Midden in het puinruimen bouw ik iets op dat voelt alsof het klopt.

Hier

Er is een stad die me al meer dan tien jaar in een greep houdt: Barcelona. Telkens als ik er ben, voel ik dat ik leef. Er hangt iets in de lucht dat ik nog maar op weinig plekken ben tegengekomen. Een creativiteit, een zorgeloosheid, een visie op het leven dat me toont hoe het ook kan. Er bougeert vanalles op creatief vlak, en dat wilde ik sowieso verder ontdekken op OFFF Barcelona midden april. Dat festival is een van de meest toonaangevende conferenties voor de creatieve sector ter wereld. Dus ik dacht: “F*ck it.” en ik ben gesprongen. Ik heb besloten om een maand in Barcelona te wonen. En dus ben ik hier een week geleden gearriveerd met twee grote valiezen en kaka in de broek. Ik wil proeven van het leven, een professioneel netwerk uitbouwen, maar ook mijn hartje tot rust laten komen.

Ik kijk omhoog

Hier ben ik dan. In Barcelona. Ik voel me ontheemd, zonder plan, in rouw over bepaalde toekomstplannen en tegelijkertijd enthousiast om hier te zijn. Een mix van een nieuw begin en een oud verdriet. Heel gek.

Overdag wandel ik in de zon, 's avonds huil ik in mijn bed.

Maar ik probeer het te omarmen en te beseffen dat dat eigenlijk allemaal niet zo raar is. Dat de dingen op hun plek zullen vallen. Er speelt ook een angst dat ik iets professioneel aan het uitbouwen ben dat zal uitdraaien op een sisser. Dat gevoel leeft in elke ondernemer, denk ik.

Barcelona is een van de weinige steden waar ik niet naar mijn voeten kijk als ik op straat wandel. Ik kijk omhoog, naar de gloednieuwe bladeren aan de bomen en de goudgele zon op de gevels. Barcelona is de stad waar ik omhoog kijk.

Als ik vastloop in mijn hoofd over wat er was of wat er komt, dan trekt deze stad me er even weer uit. Ik kijk naar boven en ik besef dat ik hier ben. En dat is het enige waar ik nu zeker van ben. Nu ben ik hier. Met een pijnlijk hartje en ambitieuze dromen.

Maar nu, ben ik hier.